Hixhreti është ngjarja e bekuar që ndodhi në fund të periudhës së Mekës, e cila zgjati afërsisht trembëdhjetë vjet.
Pas shpalljes së parë hyjnore, Muhamedi (a.s.) shkoi së bashku me bashkëshorten e tij, Hazreti Hatixhen (r.a.), te Varaka ibn Nevfeli. Fjalët e para që dëgjoi në lidhje me misionin e tij fetar ishin: “Do të të dëbojnë nga Meka.” Kjo ishte, në një farë mënyre, shkëndija e Hixhretit.
Fillimisht, një pjesë e sahabëve emigruan në Abisini me lejen e Muhamedit (a.s.).
Më pas, Pejgamberi (a.s.) u takua dy herë me banorët e Medinës në vendin e quajtur Akabe dhe lidhi marrëveshje me ta.
Pothuajse të gjithë myslimanët e Mekës emigruan në Medinë.
Në Mekë mbetën vetëm pak persona, si Muhamedi (a.s.), Hazreti Ebu Bekri dhe Hazreti Aliu.
U morën të gjitha masat e mundshme njerëzore.
Hazreti Ebu Bekri përgatiti dy deve të veçanta dhe i ushqeu për katër muaj.
Ata ranë dakord me Abdullah ibn Urajkitin, udhërrëfyesin më të mirë të kohës, i njohur për besueshmërinë e tij, edhe pse ende nuk kishte pranuar Islamin.
Sipas planit, atë natë Aliu fjeti në shtratin e Pejgamberit.
Më 9 shtator 622, ditë e enjte, politeistët u mblodhën në Daru’n-Nedve dhe planifikuan një atentat kundër Pejgamberit, ku do të merrte pjesë nga një i ri prej çdo fisi. Sipas mendimit të tyre, kështu do të shmangej edhe hakmarrja e gjakut.
Por Pejgamberi (a.s.), duke recituar ajete nga sureja Jasin, kaloi mes tyre dhe u largua pa u vënë re.
Më 10, 11 dhe 12 shtator (e premte, e shtunë dhe e diel) ata qëndruan në shpellën Thevr.
Më 13 shtator u nisën përsëri në rrugë dhe më 20 shtator, ditë e hënë, mbërritën në Kuba.
Mbërritja në Medinë ndodhi më 24 shtator 622, në vitin e trembëdhjetë të profetësisë.
Ishte ditë e premte.
Kur u largua nga Meka, Pejgamberi tha:
“Po të mos më kishte dëbuar populli im, nuk do të isha larguar.”
Në njëfarë mënyre, ai ia paraqiti këtë dëshirë Zotit të tij. Përgjigjja erdhi dhjetë vjet më vonë me çlirimin e Mekës. Kjo na mëson se për arritje të mëdha nevojitet durim.
Fillimisht ata shkuan në malin Thevr (Xhebelu’s-Thevr), në jug të Mekës, në drejtim të kundërt nga Medina.
Aty qëndruan tre ditë.
Djali i Ebu Bekrit, Abdullahu, u sillte lajme; vajza e tij Esma u sillte ushqim; ndërsa bariu Amir ibn Fuhejra, me kopenë e tij, fshinte gjurmët e udhëtarëve të Hixhretit.
Kur politeistët nuk e gjetën Pejgamberin në shtratin e tij, u alarmuan dhe filluan kërkimet.
Pas tre ditësh, Pejgamberi dhe shokët e tij u takuan me Abdullah ibn Urajkitin pranë brigjeve të Xhedes dhe vazhduan udhëtimin.
Shtatëmbëdhjetë vjet pas Hixhretit, gjatë halifatit të Hazreti Omerit, me propozimin e Hazreti Aliut, data 16 korrik 622 (1 Muharrem i vitit të Hixhretit) u pranua si fillimi i Kalendarit Hixhri Hënor.
Mësimet e Hixhretit
* Hixhreti është një shpërngulje e bërë për hir të Allahut.
* Tre figurat kryesore të Hixhretit janë: Muhamedi (a.s.), Hazreti Ebu Bekri dhe Hazreti Aliu. Përzgjedhja e Ebu Bekrit si shok udhëtimi ka një domethënie të veçantë.
* Në çdo rrethanë u tregua kujdes i madh për amanetin dhe besueshmërinë.
* Në çdo hap nuk u harrua përgjegjësia njerëzore; vetëm pas marrjes së masave vjen mbështetja tek Allahu (tevekkuli).
* Hixhreti është shembull i edukatës dhe mirësjelljes. Ebu Bekri sillej me kujdes të jashtëzakonshëm për të mbrojtur Pejgamberin nga çdo e keqe.
* Sakrifica e familjes së Ebu Bekrit është një model i veçantë për t’u ndjekur.
* Parimi “punën ia jep atij që është i aftë” nuk u braktis as në këtë udhëtim të vështirë. Shembulli i Abdullah ibn Urajkitit është dëshmi e kësaj.
* Me Hixhretin filloi institucionalizimi i shoqërisë islame. U ndërtuan Xhamia e Pejgamberit dhe xhamia e Kubasë, ndërsa adhurime si zekati dhe agjërimi u bënë detyrime fetare.
* Myslimanët bënë sakrifica të mëdha për fenë, duke lënë vendlindjet dhe, në disa raste, edhe familjet e tyre.
* Hixhreti na tregon se si duhet të jetë besnikëria ndaj premtimit dhe miqësia e vërtetë.
* U bë marrëveshja e Muahatit (vëllazërimit) dhe u përjetuan shembujt më të bukur të isarit – vendosja e nevojës së vëllait para vetes.
* Lindën konceptet Ensar dhe Muhaxhir:
* Ensar: ata që ndihmojnë me mish e me shpirt për hir të fesë.
* Muhaxhir: ai që lë vendlindjen për hir të fesë.
* Edhe sot, për njerëzit që emigruan nga Ballkani gjatë viteve të luftërave për pavarësi, përdoret shpesh termi “muhaxhir”. Ata që sakrifikojnë vendlindjen për besimin kanë pasur gjithmonë një vend të veçantë në historinë islame.
* Pas Hixhretit, përveç besimtarëve dhe jobesimtarëve, u shfaq edhe një grup i tretë: munafikët (hipokritët).
* Hixhreti nuk është vetëm ndërrim vendi. Të ecësh drejt së mirës dhe së bukurës është po ashtu fryma e Hixhretit.
* Hixhreti do të thotë të bëhesh një mysliman më i mirë, të jesh “muhaxhir në vendin tënd”.
Hixhreti në Ditët e Sotme
Sot, Hixhreti nënkupton zgjedhjen e një jete larg gjërave të ndaluara (harameve).
Muhamedi (a.s.) ka thënë:
“Muhaxhiri i vërtetë është ai që largohet nga ato që Allahu i ka ndaluar.”
Ju urojmë Vitin e Ri Hixhri dhe lutemi që ai të sjellë mirësi, paqe dhe begati për mbarë njerëzimin.
