Të nderuar besimtarë!
Feja jonë madhështore, Islami, na kërkon të jetojmë një jetë duke mos harruar urtësinë e krijimit tonë dhe qëllimin e ekzistencës sonë.
Siç thotë Kur’ani:
وَهُوَ مَعَكُمْ اَيْنَ مَا كُنْتُمْۜ
“Ai (Allahu) është me ju, kudo që të jeni.” Hadîd, 57/4.
Kjo na mëson se duhet të sillemi gjithmonë me ndërgjegjen se jemi nën vëzhgimin e Zotit tonë.
Të dashur besimtarë!
Një nga çështjet ndaj të cilave Islami tregon kujdes është edhe balanca mes punës dhe pushimit. Sipas fesë sonë, ashtu siç është e rëndësishme puna, po aq i rëndësishëm është edhe pushimi. Zoti i Madhëruar thotë:
“Natën e kemi bërë si mbulesë për pushim, ndërsa ditën për të fituar jetesën.” Nebe, 78/10-11
Kjo tregon se edhe myslimani ka nevojë për pushim, për rigjenerim mendor dhe fizik, për pastrim shpirtëror dhe për të kaluar kohë cilësore me familjen.
Megjithatë, nuk duhet harruar se si puna, edhe pushimi, edhe argëtimi, edhe udhëtimet e myslimanit duhet të jenë brenda kufijve të lejuar, moralë dhe të ligjshëm. Edhe gjatë pushimit, myslimani nuk duhet të humbasë vetëdijen për adhurimin dhe përgjegjësitë e tij.
Allahu i Lartësuar, thotë:
فَاِذَا فَرَغْتَ فَانْصَبْۙ. وَاِلٰى رَبِّكَ فَارْغَبْ
“Kur të përfundosh një punë, atëherë përkushtohu në tjetrën. Dhe vetëm Zotit tënd drejtohu.” İnshirâh, 94/7-8
Të nderuar vëllezër e motra!
Zoti i Madhëruar, kur përshkruan cilësitë e besimtarëve në Kuran, thotë:
“Me të vërtetë, besimtarët kanë shpëtuar. Ata që e falin namazin me përulësi. Ata që largohen nga fjalët dhe punët e kota.” Mu’minûn, 23/1-3
Ky paralajmërim hyjnor na kujton që jetën ta kalojmë me punë që sjellin dobi për dynjanë dhe ahiretin.
Fatkeqësisht, sot disa mënyra të organizimit të pushimeve janë shndërruar në ambiente ku nuk respektohen rregullat e Allahut, ku nuk ka kujdes ndaj hallallit dhe haramit, dhe ku mbizotëron luksi, shpenzimi i tepërt dhe ndjekja e dëshirave të pakontrolluara. Një koncept i tillë i pushimit nuk ka vend në Islam.
Në të vërtetë, pushimi nuk duhet të jetë kohë për përtaci apo harresë, por një mundësi për t’u çlodhur në mënyrë të dobishme, me aktivitete të vlefshme. Udhëtimet dhe vizitat duhet të jenë shkas për të menduar mbi fuqinë dhe madhështinë e Zotit, dhe për të parë botën me sy të urtësisë dhe mësimit. Pushimi me këtë ndërgjegje nuk është vetëm çlodhje, por edhe mësim dhe adhurim.
Të dashur besimtarë!
Pushimi është një mundësi e çmuar për t’ua prezantuar fëmijëve tanë vendlindjen, fshatrat, bukuritë natyrore dhe historike të atdheut tonë të bekuar me gjakun e dëshmorëve. Pushimi është rast për të fituar lutjet e prindërve tanë, për të takuar të afërmit dhe për të larguar mallin.
Për prindërit dhe gjyshërit që presin me mall fëmijët dhe nipërit e mbesat, një fjalë, një përshëndetje apo një vizitë është burim i madh gëzimi.
Pas bindjes ndaj Allahut, detyra më e rëndësishme për një mysliman është shërbimi ndaj prindërve, përmbushja e nevojave të tyre materiale dhe shpirtërore, dhe mosbraktisja e tyre në vetmi apo harresë.
Pejgamberi ynë (paqja qoftë mbi të) ka thënë:
“Kënaqësia e Zotit është në kënaqësinë e prindërve, dhe zemërimi i Zotit është në zemërimin e prindërve.” Tirmidhî, Birr, 3
Të dashur vëllezër dhe motra!
Pushimet janë periudha të vlefshme që ndikojnë në zhvillimin fetar, shoqëror dhe kulturor të fëmijëve tanë, si dhe në forcimin e lidhjeve farefisnore. I Dërguari i Allahut (paqja qoftë mbi të) thotë:
“Kush dëshiron risk të bollshëm dhe jetë të begatë, le ta forcojë lidhjen me të afërmit.” Buhârî, Edeb, 12
Prandaj, gjatë pushimeve të vizitojmë prindërit dhe të afërmit tanë. Të mos i harrojmë përgjegjësitë tona fetare, morale dhe shoqërore.
Mos t’i shndërrojmë pushimet një kohë harrese ndaj Zotit apo në periudha mëkatesh.
Ta mbyllim këtë hutbe me një hadith:
نِعْمَتَانِ مَغْبُونٌ فِيهِمَا كَثِيرٌ مِنَ النَّاسِ، اَلصِّحَّةُ وَالْفَرَاغُ
“Ka dy mirësi, të cilat shumica e njerëzve nuk dinë t’i vlerësojnë: shëndeti dhe koha e lirë.” Buhârî, Rikâk, 1
