Një ngjarje e bekuar që ndodhi pas afro trembëdhjetë vitesh qëndrimi në Mekë.
Pas shpalljes së parë hyjnore, Pejgamberi (s.a.s.) shkoi me gruan e tij Hatixhe te Varaka bin Nevfel. Fjalët e para që dëgjoi për çështjen e tij fetare ishin: “Do të të dëbojnë nga Meka.” Kjo ishte shkëndija e parë e hixhretit.
Fillimisht, një pjesë e sahabëve migrojnë në tokën e Abisinisë me lejen e Pejgamberit (s.a.s.).
Pejgamberi (s.a.s.) takon dy herë medinasit në vendin Akabe dhe lidh marrëveshje me ta.
Myslimanët e Mekës pothuajse të gjithë shpërngulen në Medinë.
Në Mekë mbeten vetëm Pejgamberi (s.a.s.), Ebu Bekri dhe Aliu, së bashku me pak të tjerë.
Merren të gjitha masat njerëzore të mundshme.
Hz. Ebu Bekri përgatit dy deve speciale dhe i ushqen për katër muaj. Pejgamberi (s.a.s.) i paguan devetë që do të përdorë, pavarësisht këmbënguljes së Ebu Bekrit për t’i dhuruar. Myslimani nuk është barrë për askënd, kur ka mundësi.
Ata bien dakord me udhërrëfyesin më të mirë të asaj kohe, një politeist i besueshëm i quajtur Abdullah bin Urajkit, që ende nuk kishte pranuar fenë.
Sipas planit, atë natë në shtratin e Pejgamberi (s.a.s.) fle Hz. Aliu.
Më 9 shtator 622, të enjten, politeistët mblidhen në Dâru’n-Nedve dhe planifikojnë vrasjen e Pejgamberit, me pjesëmarrjen e një të riu nga çdo fis – që të shmangnin hakmarrjen fisnore.
Por Pejgamberi (s.a.s.) lexon ajetet nga Surja Jasin dhe del prej tyre pa u vënë re.
Më 10, 11 dhe 12 shtator (e premte, e shtunë dhe e diel) qëndrojnë në shpellën Theur.
Më 13 shtator nisen për rrugë dhe më 20 shtator, të hënën, mbërrijnë në Kuba.
Data e mbërritjes në Medinë: më 24 shtator 622, viti i trembëdhjetë i shpalljes së Pejgamberisë.
Ishte ditë e premte.
Kur largohej nga Meka, Pejgamberi (s.a.s.) tha: “Po të mos më kishin dëbuar, nuk do të largohesha.” Ishte si një ankesë e paraqitur Zotit. Dhe shpërblimi ishte: më pas, pas 10 vitesh, erdhi çlirimi i Mekës. Kjo tregon se për gjërat e mëdha nevojitet durim.
Fillimisht ata shkojnë në drejtimin e kundërt të Medinës, në jug, në malin Theur.
Aty qëndrojnë për tre ditë.
Djali i Ebu Bekrit, Abdullah, sjell lajme; vajza e tij, Esma, sjell ushqime; çobani i tij Amir bin Fuhajra shoqëron delet që të zhduken gjurmët e tyre.
Kur politeistët nuk e gjejnë Pejgamberi (s.a.s.) në shtrat, alarmohen dhe fillojnë ta kërkojnë.
Pas tre ditësh, bashkohen me udhërrëfyesin Abdullah bin Urajkit në bregdetin e Xhiddes dhe vazhdojnë rrugën.
Rasti i Surakës
Kur dëgjon për arratisjen e Pejgamberi (s.a.s.), ai përpiqet t’i ndjekë, por kali i tij ngec në rërë. Atëherë e kupton të vërtetën, heq dorë dhe pranon islamin.
Pas 17 vjetësh nga hixhreti, gjatë halifatit të Hz. Omerit dhe me propozim të Hz. Aliut, 1 Muharrem i vitit të hixhretit (16 korrik 622) u shpall fillimi i Kalendarit Hixhri-Hënor.
⸻
Mësime nga Hixhreti
1. Hixhreti është një shpërngulje për hir të Allahut.
2. Tre figura kyçe: Pejgamberi (s.a.s.), Ebu Bekri dhe Aliu. Por përzgjedhja e Ebu Bekrit si bashkudhëtar ka rëndësi të veçantë.
3. Në çdo rrethanë është theksuar rëndësia e besnikërisë ndaj amanetit.
4. Në çdo hap është përmbushur përgjegjësia njerëzore – pastaj vjen mbështetja në Allah (tevekkul).
5. Hixhret – Edukatë – Mirësi. Ebu Bekri sillet si mbrojtës i pafund ndaj Profetit.
6. Vetëflijimi i familjes së Ebu Bekrit.
7. Parimi “t’i jepet puna atij që e meriton” nuk u braktis as në kushte ekstreme – shembulli i Abdullah bin Urajkit.
8. Me hixhretin fillon organizimi institucional: ndërtohen xhamia Kuba dhe Xhamia e Pejgamberi (s.a.s.); bëhen të detyrueshme zekati dhe agjërimi.
9. Myslimanët sakrifikuan shumë për fenë: lanë vendin dhe, në disa raste, edhe familjet.
10. Nga hixhreti mësojmë ç’është besnikëria ndaj marrëveshjes dhe miqësisë së vërtetë.
11. U bë marrëveshja e vëllazërimit (Muâhât) – një nga shembujt më të bukur të vetëflijimit për të tjerët.
12. Lindi koncepti Ensar dhe Muhaxhir:
– Ensar janë ata që ndihmuan për hir të fesë,
– Muhaxhir janë ata që lanë vendin për të njëjtën arsye.
Shpërngulja për hir të fesë gjithmonë ka pasur vend të veçantë në shoqërinë myslimane.
13. Pas hixhretit, përveç myslimanëve dhe politeistëve, lind një grup i tretë: hipokritët (munaafikët).
14. Hixhreti nuk është vetëm fizik – është shpirtëror. Ta lësh të keqen për të shkuar drejt më të mirës është po ashtu hixhret.
15. Hixhreti sot: është dëshira për një jetë larg harameve.
Pejgamberi (s.a.s.) ka thënë:
“Muhaxhiri i vërtetë është ai që largohet nga ato që Allahu i ka ndaluar.”
